کنارم بودن ...دوستان عزیزم شرمنده که این همه مدت نبودم تا بهتون سر بزنم و یادگاری براتون بزارم به خدا خیلی

شرمنده ام ،راستش این اواخر مشکلاتم زیاد شده برای همین شرمنده همتون شدم .. همین که از مشکلاتم کم

بشه بازم میام و مثل  میشه ... فعلا لطفا فقط برام دعا کنین ... همتون رو دوست دارم بای

 به تمامی روزهای نیامده ... حالا که هرچه دریا و اقیانوس را از

نقشه جهان پاک کردی... مبادا غرق شوم در رویایت..

باید اسمم را در کتاب گینس ثبت کنم تا همه بدانند... یک نفر

با سنگین ترین بار دلتنگی روی شانه هایش...

تو را دوست می داشت...!!!

*********

آدم ها می آیند، زندگی می کنند...می میرند و می روند...

اما فاجعه زندگی تو آن هنگام آغاز می شود که آدمی

می رود اما نمی میرد!! می ماند و نبودنش در بودن تو چنان

ته نشین می شود که تو می میری در حالی که زنده ای...!

*********

باید کمکم کنیف کمرم را شکسته اند... بالم نمی دهند،

پرم را شکسته اند... نه راه پیش مانده برایم مانده نه را پس!

پل های امن پشت سرم را شکسته اند، هم ریشه های

پیر مرا خشک کرده اند هم شاخه های

تازه ترم را شکسته اند... حتی مرا نشان خودم هم نمی دهند

آیینه های دور و برم را شکسته اند...

گل های قاصدک خبرم را نمی برند ، پای همیشه سفرم

را شکسته اند... حالا تو نیستی و دهان های

هرزه گو با سنگ حرف مفت ، سرم را شکسته اند...!!

*********

بر لبانم غنچه لبخند پژمرده است نغمه ام دیگر دلگیر وافسرده است.

 نه سرودی ، نه سروری ، نه هم آوازی ،نه شوری.

زندگی گویی زدنیا رخت بربسته است. یا که خاک مرده

روی شعر پاشیده است... این چه آیینی؟ چه قانونی؟

چه تدبیری است؟ من از این آرامش سنگین عاصیم دیگر... !

من از این آهنگ یکسان و مکرر عاصیم دیگر...

من یرودی تازه می خواهم، جنبشی، شوری، نشاطی،

نغمه ای، فریاد هایی تازه می جویم... من تورا در سینه امید

سال های دیرین خواهم کشت... من امید تازه می خواهم...!!

*********

وقتی نیست نباید اشک بریزی باید بگذاری بغض ها روی

هم جمع شوند و جمع شوند... تا کوه شوند، سخت

شوند، همین ها تو را می سازد... سنگت می کند

درست مثل خودش ! باید یادت باشد حالا که نیست

اشک هایت را ندهی هرکسی پاک کند می دانی؟

... آخر هرکسی لیاقت تو و اشک هایت را ندارد...

*********

نفست چقدر شبیه مردمک چشمم دودو... می زند

 ترسیده ای؟ خسته ای شبیه خودم؟

و هراسان شبیه ثانیه ها ، سنگین مثل دقیقه ها، و

ساعت ها را... راستی قولهایت را به چه قیمت به عبور زمان

فروخته ای؟ من هنوز کنار ردپای گذشته ایستاده ام

خودم را به خواب نبودنت می زنم چشم هایم چقدر

چرت می زنند میان لالایی حقیقت...کجای این

نبودن ها به بودنم می خندی....!؟؟

*********

سرد است و من تنهایم

چه جمله ای!

پر از کلیشه...

پر از تهوع...

جای گرمی نشسته ای و می خوانی :

سرد است....

یخ نمی کنی...

حس نمی کنی...

که من برای نوشتن همین دوکلمه چه سرمایی

را گذراندم...!!!

لحظات خویش سرگردانم.

نمی دانم، فرداهایم را با کدامین عشق آغاز خواهم کرد، نمیدانم باید

 به کدامین آواز دل بست تا نباخت...! از بس بازی ادم ها بی قاعده

 است که همه باخته ایم .دل به تو داده بودم و تو ، دلت با من نبود.

 به گمانم هرگز مرا ندیدی و من تو را نشناخته پرستیده بودم که اینگونه

 متلاشی شدم...!!

تمام لحظه ها با یاد تو شروع می شدو با عشق تو به پایان می رسید...

در رویای خویش از قلبت بتی ساخته بودم که تمام زیبایی های

 عالم را می شددر وجودش یافت... آن قدر صادقانه و عاشقانه

 دل بسته بودم که چشمانم را هم بسته بودم و هر جا را

تو نشان می دادی من قدم می گذاشتم و تو ، آن قدر

 دلت شلوغ بود که مرا همچون بازیگران صحنه قلبت می دیدی

 که نقشش را خوب اجرا می کرد...من چنان با عشق قدم بر

 می داشتم که انگار تو هم کنارم هستی اما ، نبودی...

و من تنهایی می تاختم...در رویاهایم چنان قصری ساخته بودم

که هیچ چیز جزسنگ تو نمی توانست خرابش کند....!!

در آخر رسید آن لحظه ای که نباید می رسید و من باختم

و تو چنان بی تفاوت ازمن رد شدی که به گمانم از اول هم

 نبوده ام و نیستم و من طوری شکستم

که هیچ بندزنی را یارای دوباره ساختنم نیست....

 من ساده هنوز هم که هنوز هست باور ندارم که از تو باخته ام...!!

عشق گاهی رویش برگ است در تن پوش خاک

عشق گاهی ناودان گریه اشک بهار

عشق گاهی طعنه بر سرو است در بالای دار

عشق گاهی یک تلنگر برزلال تنگ نور

پیچ و تاب ماهی اندیشه در زرفای تور

عشق گاهی می رود آهسته تا عمق نگاه

همنشین خلوت غمگین آه

عشق گاهی شور رستن در گیاه

عشق گاهی غرقهخورشید در افسون ماه

عشق گاهی سوز هجران است در اندوه نی

رمز هوشیاریست در مستی می

عشق گاهی آبی نیلوفریست

قلک اندیشه سبز خیال کودکیست

عشق گاهی معجز قلب مریض

رویش سبزینه ای در برگ ریز

عشق گاهی شرم خورشید است در قاب غروب

روزه ای با قصد قربت ذکر برلب پایکوب

عشق گاهی هق هق آرام اما بی صدا

اشک ریز ذکر محبوب است در پیش خدا

عشق گاهی طعم وصلت می دهد

مزه شیرین وحدت می دهد

عشق گاهی شوری هجران دوست

تلخی هرگز ندیدن های اوست

عشق گاهی یک سفر در شط شب

عشق پاورچین نجوای دولب

عشق گاهی مشق های کودکیست

حس بودن با خدا در سادگیست

عشق گاهی هجرت از من تا ما شدن

عشق یعنی با تو بودن ما شدن

عشق گاهی سر به روی شانه ای

اشک ریز اخر افسانه ای

عشق گاهی تاری یک اه بر آیینه ای

حسرتنادیدن معشوق در آدینه ای

عشق گاهی هم به خون آغشته شد

با شقایق ها نشست و همنشین لاله شد

عشق گاهی در فنا معنا شود

واژگان دفتر کشف و تمناها شود

عشق را گوهر چه می خواهد شود

با تو اما عشق پیدا می شود

بی تو اما عشق کی معنا شود...؟

بنویسید که یک عارف کامل بوده است

همه شب تا سحر"گرچه ریا خواهد شد"

گرم ادعیه و اذکار و نواقل بوده است

چه دروغی؟بله؟کنتور که نمی اندازد

فلذا ذکر نمایید خوشگل بوده است

ننویسیدشپش ساکن جیبش بوده است

بنویسید پر از پول و تراول بوده است

ننویسید که تا رشت نرفته است

دائما"آنتالیا توی سواحل بوده است

ننویسید نرفته است به عمرش کافه

شام شاهانه او نون وفلافل بوده است

ننویسیدگرفتاری و بدبختی هاش

سوزه روضه ارباب مقاتل بوده است

صفت شاعراگر دلخوشی و بیکاری است

بنویسید که او عاطل و باطل بوده است

خود به شغل من اگر گیر زیادی دادند

بنویسید که در میکده شاغل بوده است

عشق اگرنوعی از آچ آی وی گاوی باشد

بنویسید جنون داشته ،ناقل بوده است

در جهانی که بود حجم ریاپانصد گیگ

دل  این نفله دو پیکسل بوده است

چند تن شعر از او مانده رفیقان بخرید

قفسش به برده به باغی و دلش شاد کنید!!!

هیکلی لاغر و چشمی نگران مارا بس

من و هم صحبتی بوقلمون دورم باد

از گرانان جهان مرغ گران ما را بس

زانتیا را که به پاداش عمل می بخشد

ما که رندیم و گدا بوق ژیان ما را بس

بنشین بر در بانک و گذر پول ببین

"کاین اشارت زجهان گذران ما را بس"

ما کمی عاشق پولیم نه خواهان بهشت

مبلغی نیست!دو میلیارد تومان ما را بس

جیب پر پولی شما مایه درویشی ماست

اگر شما را نه بس این سود،زیان ما را بس

از نگاران که قد سرو وصنوبر دارند

قد کوتاهی تو ای دشمن جان ما رابس

آری از مشرب قسمت گله ناانصافی ست

طبع ناساز و سخن های چاخان ما را بس

من که باید بروم!

پنجره،فکر،عشق،زمین،مال خودت!

من نمی دانم نان خشکی چه کم

از مجری سیما دارد!

تیپ را باید زد!

جور دیگر اما...

کار را باید جست.

کار باید خود پول،کار باید کم و راحت باشد!

فک و فامیل که هیچ...

با همه مردم شهر پی کار باید رفت!

بهترین چیز اتاقی است که از

دسته چک و پول پر است!

پول را زیر پل و مرکز شهر باید جست!

سید خندان یه نفر!

سوئیچم کو...!؟؟

بعد مرگ همسر خود،خاک بر سر می کنند

خاک گورش را به کیسه سوی منزل می برند!

دشت داغ سینه خود،لاله پرور می کنند

چون مجانین!خیره بر دیوار وبر در می شوند

خاک زیر پای خود،از گریه،هی1تر می کنند

روز وشب با عکس او پیوسته صحبت می کنند

دیده را ازخون دل، دریای احمر می کنند

در میان گریه هاشان،یک نظر!با قصد خیر!!

بر رخ ناهید و مینا و صنوبر می کنند!

بعد چندی کز وفات جانگداز! او گذشت

بابت تسلیت خود! فکر دیگر می کنند

دلبری چون قرص ماه و خوشگل و کم سن وسال

جانشینبی بدیل یار و همسر می کنند

کج نیندیشید!!فکر همسر دیگر نیند!

از برای بچه هاشان  فکر مادر می کنند

از این افسرده پاییز غم انگیز

غروبی سخت محنت بار دارد

همه درد است وبا دل کار دارد

شرنگ افزای رنج زندگانی ست

غم او چون غم من جاودانی است

افق در موج اشک و خون نشسته

شرابش ریخته جامش شکسته

گل و گلزار را چین بر جبین است

نگاه گل نگاه واپسین است

پرستوهای وحشی بال در بال

امید مبهمی را کرده دنبال

نه در خورشید نور زندگانی

نه در مهتاب شور شادمانی

فلق ها خنده بر لب فسرده

سفق ها عقده در هم فشرد

کلاغان می خروشند از سرکاج

که شدگلزارها تاراج تاراج

درختان در پناه هم خزیده

زروی بام ها گردن کشیده

خورد گل سیلی ازباد غضبناک

به هر سیلی گلی افتاده بر خاک

چمن را لرزه ها در تار و پود است

رخ مریم زسیلی ها کبود است

گلستان خرمی از یاد برده

به هر جا برگ گل را باد برده

نشان مرگ در گرد و غبار است

حدیث غم نوای آبشار است

چو بینم کودکان بینوا را

که می بندند را اغنیا را

مگر یابند با صد ناله نانی

در این سرمای جان فرسا مکانی

سری بالا کنم از سینه کوه

دلم کوه غم و دریای اندوه

آهم می شکافد آسمان را

مگر جوید نشان بی نشان را

به دامانش درآویزد به زاری

بنالد زین همه بی برگ و باری

حدیث تلخ انان بازگوید

کلید این معما باز جوید

چه گویم بغض می گیرد گلویم

اگر با او نگویم با که گویم

فرود آید نگاه از نیمه راه

که دست وصل کوتاه است کوتاه

نهیب تند بادی وحشت انگیز

رسد همراه بارانی بلاخیز

به سختی میخروشم های باران

چه میخواهی زما بی برگ و باران

برهنه بی پناهان را نظر کن

در این وادی قدم آهسته تر کن

شد این ویرانه ویران تر چه حاصل

پریشان شد پریشان تر چه حاصل

تو که جان می دهی بر دانه در خاک

غبار از چهر گل ها می کنی باز

غم دل های مارا شستشو کن

برای ما سعادت آرزو کن

چشمان من مانند فصلی سرد می بارد

مثل همیشه راهروها پر شدند از گرگ

از آسمان هم آدم نامرد می بارد

بر جلد تقویمم نوشته زندگی زیبا است

اما میان صفحه هایش درد می بارد

من نوحه خوانی می کنم این بار چشمانم

از دست ابری که ساهم کرد می بارد

باران و بغض آسمان انگار بند امد

شاعر ولی تنها و بی همدرد می بارد

بنده: خدایا خسته ام! نمی توانم.

خدا:بنده من،پس دورکعت نمازشفع ویک رکعت نماز وتر بخوان.

بنده:خدایا !خسته ام برایم مشکل است نیمه شب بیدارشوم.

خدا:بنده من قبل از خواب حتمااین سه رکعت را بخوان!

بنده:خدایا سه رکعت زیاد است!

خدا:بنده من پس فقط یک رکعت نماز وتر بخوان.

بنده:خدایا!امروز خیلی خسته ام!راه دیگری ندارد؟

خدا:بنده من قبل از خواب وضوبگیر ورو به آسمان بگویا الله.

بنده:خدایا من دررختخواب هستم اگر بلند شوم خواب از سرم می پرد!

خدا:بنده من در همان جا که دراز کشیده ای تیمم کن و بگو یا الله.

بنده:خدایا هواسرداست!نمی توانم دستانم را از زیر پتو در بیاورم!

خدا:بنده من دردلت بگو یا الله ما نمازشب برایت حساب می کنیم.

بنده اعتنایی نمی کند و می خوابد!!!

خدا:ملائکه من!ببینید من آنقدرساده گرفتم اما او  خوابیده است! چیزی به اذان

صبح نمانده اورابیدار کنیددلم برایش تنگ شده است امشب بامن حرف نزده است!!

ملائکه: خداوندابیدارش کردیم اما باز گرفت خوابید!

خدا:ملائکه من در گوشش بگویید پروردگارت منتظر توست.

ملائکه:پروردگارا!باز هم بیدار نمی شود!

خدا:اذان صبح رامی گویند هنگام طلوع آفتاب است ای بنده من بیدارشو...

ملائکه: خدایا نمی خواهی با او قهر کنی؟

خدا:او جز من کسی را ندارد...شاید توبه کرد...!!!

.

.

خداوند  : 

بنده من هنگامی که تو مرا صدا می زنی من آنچنان

گوش فرا می دهم که انگار همین بنده را دارم

و تو چنان غافلی که گویا جز من صدها خدا داری...!!!!!

حالا که عمر لحظه های خوب کوتاه است

انگار قانون بشر تردیدو تنهایی است

انگار رسم آدمی گم کردن راه است

گفتند ازشادی بگو گفتم ولی دیدم

دنیافقط یک درد،یک بحران جانکاه است

افسوس چون ازاولش هم رسم انسانها

برنامه یک پیشرفت از چاله تا چاه است

از قرن های پیش رسم تنها همدم خوبان

در تنگنای بغض و دلتنگی فقط آه است

دلمان را خود  ما در قفس انداخته ایم

با تقلب همه در بازی دنیا بردیم

غافل از اینکه ما ته خط باخته ایم

بازهم ما پی یک ثانیه خوشبختی مان

به حریم دل و بخت دگران تاخته ایم

چرا شکوه شکوه ام به بی کران نمی رسد؟

دلم گرفته از زمین شکوه آسمان کجاست؟

چرا صدای یک نفر به آسمان نمی رسد؟

دلم شکسته خسته ام،هم ازخودم هم ازشما

شما که ادعایتان به داد ما نمی رسد

نگاه پر نیازتان نوید رنج دوزخ  است

چرا که خوبی شما به این وآن نمی رسد

ثواب گریه ها کجاست که ما دراین جهنمیم

چرا صدای زندگی به گوش جان نمی رسد؟

آری رسوم زندگی در حال تغییر است

من یک فقیرم عاشقی با من نمی سازد

من بی گناهم این جدایی کار تقدیر است

فرهاد مرد وقلب شیرین مال خسرو شد

هر شخصی که عاشق شد زمین گیر است

موی سپیدم راببین در بیستمین پاییز

من یک جوان هستم جوانی که دلش پیراست

تنهاپناه من خدا تنها امیدم مرگ

از عشق قرن بیست ویک خیلی دلم سیراست

آه ای خدا من رابکش لطفا خلاصم کن

حالا که دنیایم سراسر بند و زنجیراست

خاطرات سبز وزیبای تو را با باد برد

فقرگویا قاتل یک عشق نوپا بوده است

یعنی اینکه مرد عاشق را خود جلاد برد

عشق اصلا با نداری ها نمی سازد گلم

فکر شیرین را به گورش بینوا فرهاد برد

من نمی دانم در این دنیا چه جای دشمنی است

می رسدروزی که من هم از زمین پر می زنم

می روم جایی که پر از عشق و پر ازروشنی است

من نمی مانم در این دنیا که می بینم در آن

ارزش هر آدمی اندازه پیراهنی است

کاش باور کرده بودم لذت این روزگاررفتنی

اما پس از آن غصه هایش ماندنی است

فریاد تو در قحطی فریاد رس خوش نیست

این داستان را خوانده ام این قصه تکراری است

پایان این قصه برای هیچ کس خوش نیست

شادی بی ارزش، خیالی خام، گمراهی

حتی فقط یک روز این فکر عبث خوش نیست

درمان دردت نیست این رنج فلاکت بار

نه،سوختن با التهاب هر نفس خوش نست

آنها که رفتند عاقبت مردند می بینی؟

این جاده پایانش فقط مرگ است پس خوش نیست

به ویرانی کشاندی منزلم را

فکندی زیر پااحساس وشورم

نکردی رحم،حتی بر غرورم

.

.

.

.

.

شده بازیچه ای قلب صبورم

شکستی عاقبت بال غرورم

به آسانی گذشتی از کنارم

مثال دفتری کردی مرورم

.

.

.

.

.

دوستی ،شوخی سرد آدماست،

بازی شیرین گرگم به هواست

واسه کشتن غرور من وتو

دوستی توطئه ثانیه هاست

.

.

.

.

.

شبیه چشمهای تو پر از گناه می شوم

میان ظلمت شب قبیله ماه می شوم

خدا،زمین،گناه،عشق،من وتو،ببین چطور

به خاطر غرور تو زیاده خواه می شوم!

.

.

.

.

.

گاهی خیال می کنم از من بریده ای

بهتر زمن برای دلت برگزیده ای

از من عبور می کنی و دم نمیزنی

تنها دلم خوش است که شاید ندیده ای

.

.

.

.

.

می گویم سلام هیچ کس جوابم را نمی دهد

پس خدا نگهدار می گویم

شاید از سر اتفاق، یک نفر دست هایش تکان بخورد...

.

.

.

.

.

رخ به رخ که شدیم من مات شدم!...

و تو چون پادشاهی که  اینگونه

 فتح ها را زیاد دیده است

بی اهمیت ، رد شدی...؟

.

.

.

.

.

ای معنی انتظار یک لحظه بایست

دیوانه شدن به خاطرت کافی نیست؟

برگرد نگاهم کن ویک جمله بگو

تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست؟

.

.

.

.

.

سالهاست که معنای این را نفهمیده ام

*رفت و آمد*

یا،

*آمد ورفت*

؟؟؟

آدم ها می روند که برگردند،

یا می آیند که بروند...؟؟

زچشمت اگرچه دورم هنوز

پر از اوج وعشق و غرورم هنوز

اگر غصه باریده از ماه وسال

به یاد گذشته صبورم هنوز

شکستند اگر قاب یاد مرا

دل شیشه دارم بلورم هنوز

سفر چاره دردهایم نشد

پر از فکر راه عبورم هنوز

ستاره شدن کار سختی نبود

گذشتم ولی غرق نورم هنوز

پر از خاطرات قشنگ توام

پر از یاد و شوق و مرورم هنوز

ترا گم نکردم خودت گم شدی

من شیفته،با تو جورم هنوز

اگر جنگ با زندگی ساده نیست

در این عرصه زنی جسورم هنوز

اگر کوک ماهور با ما نساخت

پر از نغمه پاک وشورم هنوز

قبول است عطر خوشی ها کم است

ولی چون با توام صبورم هنوز

دیگه از دست تو وترانه هات خسته شدم

دیگه از شنیدن رنگ صدات خسته شدم

چه جوری بگم هنوز خیلی دوستت دارم ولی

انگار بیشتر ازاین از بودن باهات خسته شدم

منی که عمرم وزندگیم تو چشمای تو بود

باورت نمیشه که از رنگ چشات خسته شدم

آنقدر نگام کردی که دیگه زد به سرم

از اون آتیش سرد تو نگات خسته شدم

تو به من میگی بی انصافم و حق داری بگی

با کدوم بهونه بنویسم برات خسته شدم

آنقدر آب وهوا عوض کردی که من

آخر از دست همون آب وهوات خسته شدم

گفتم این کارو نکن و کردی و رفتی وببین

آخر از دست تموم اون کارات خسته شدم

حرفات  انگار دیگه  روی دل من نمیشینه

آنقدر عوض شدی که من به جات خسته شدم

شب وروزات مثل روز وشبای قدیم نبود

از دست تفاوت روز وشبات خسته شدم

دیگه فرقی نداره پیشت باشم یا نباشم

تو یه بی تفاوتی،من از فضات خسته شدم

دوس داری بری،بروفدلت میخواد باشی بمون

من که از تموم حرف وتصمیمات خسته شدم

آنقدر صدام نکردی از خودم بدم میاد

از این اسم نازنین و نگفتنات خسته شدم

یه روزی غریبه ای، یه روز آشنا، من از

بازی زشت غریب آشنات خسته شدم

تو چی فکر کردی خیال کردی من عاشق میمونم

من از این فکرای غرق ادعات خسته شدم

واسه تو حتی دیگه شبا دعا نمی کنم

راستشو بخوای دیگه من از دعات خسته شدم

من شکایت تو رو به کی کنم ؟ برم کجا؟

به جون خودت قسم نه ، به خدات خسته شدم

چه قدر ببخشمت من دیگه چیزی ندارم

به خدا از دست این همه خطات خسته شدم

روزی صدتا غم غصه توی قلبم میزاری

منم آدمم از این درد و بلات خسته شدم

آنقدر واست میمرم،واسم تب میکنی؟؟

حق دارم از این دل بی اعتنات خسته شدم

تو خودت منو نخواستیف من گناهی ندارم

از دست اون چشای دور از وفات خسته شدم

ای خدا، اینو فقط من و تو و اون میدونیم

نشونم بده یه جور راه نجات، خسته شدم

من دیوونه رو باش که نفهمیدم توبی رحمی

تمام مشکلم اینه که حرفامو نمی فهمی

منو باش که نفهمیدم تو بی ذوقی بی احساسی

دروغ بود اینکه می گفتی تو هم محو گل یاسی

من دیوونه رو باش که شکستم با شکست تو

تو چه مردابی افتادم یه عمر با دو دست تو

من دیوونه رو باش واسه تو گریه می کردم

تو رو باش که نفهمیدی تو شعرم گم شده دردام

من دیوونه رو باش که به پای چشم تو سوختم

ولی بعد یه کم بازی تو با من بد شدی کم کم

من دیوونه رو باش که واسه عهدت قسم خوردم

باهات موندم،باهات ساختم،واست سوختم،واست مردم

من دیوونه رو باش که به اخمای تو خندیدم

همش یک گل تو باغچم بود اونم آخر واست چیدم

من دیوونه رو باش که به خوبیم عادتت دادم

شکستی قلبمو اما ندیدی رنگ فریادم

من دیوونه رو باش که واست روزامو سوزوندم

خوشی رو تو خودم کشتم ، ولی باچشم تو موندم

من دیوونه رو باش که کشیدم ناز چشماتو

چه قدر تلخه بدون تو،چه قدر سخته برام با تو

من دیوونه رو باش که خیال کردم تو مجنونی

تو حتی اسم مجنونم ، نه آوردی ، نه میدونی

من دیوونه رو باش که قد دنیا دوست دارم

نه اما من دوستت داشتم حالا که از تو بیزارم

من دیوونه رو باش که واست خوندم چه قد ساده

تو حرف عاشقونم رو شنیدی ، حاضر و آماده

من دیوونه رو باش که نشستم منتظر ؛ رسوا

زدی تو زیر قولاتو، گذاشتی باز منو تنها

منو باش که نفهمیدم منو دیگه نمی خواستی

چه قد دیوونه ای راستی ، چه قد دیوونه ام راستی

منو باش که با یه آهنگ می خواستم مهربونتر شی

زدی تیر و توی ذوقم نذاشتی حوصله بازم

من دیوونه رو باش که تو رو عاشق حساب کردم

چه قدر دیوونه  چون باز ،تو رو اینجا خطاب کردم

من دیوونه رو باش که ، درسته خیلی دیوونم

جهنم می رم اما نه ، کنار تو نمی مونم

اینم یه نامه ابری ، به امضای یه دیوونه

فقط بیچاره اون کس که ،یه عمر با تو می مونه!!

چی میشه می نویسم آدما رو دوس ندارم

خودمو، اونا رو ، حتی شما رو دوس ندارم

دیگه از دلم گذشته عاشق کسی بشم

اون دوس دارمای بی هوا رو دوس ندارم

یادمه یه وقت جونم سر عاشقی می رفت

دیگه حتی فکر اون لحظه ها رو دوس ندارم

سرنوشت و سفر و خیانت و پشیمونی

حق دارم بگم که هیچ کدوما رو دوس ندارم

نه غریبه لطفی کرد ، نه آشنا خیری رسوند

هیچ کدو ؛ غریبه و آشنا رو دوس ندارم

کفره اما می نویسم ، دعا فایده ای نداشت

من دعا نمی کنم ، نه ، دعا رو دوس ندارم

بچه بودیم چی می شد بچه می موندیم همیشه

گرچه من خیلی بدم بچه ها رو دوس ندارم

یه زمونی یه صدا وجودمو تکون می داد

باورش سخته ولی اون صدارو دوس ندارم

التماس سرخ سیبا دیگه معنی نداره

سیبا مال عاشقاس ، من سیبا رو دوس ندارم

دیگه دستی نمی خوام که کنج دستام بشینه

همه چی سرده ، می لرزه ، گرما رو دوس ندارم

چرا من دلواپس شمعدونی باشم ، تو غروب؟

دیگه نه گلا رو نه گلدونا رو دوس ندارم

وفا حرفه ، مهربونی قحطیه ،عشقم بلاس

دیگه بی وفام، عجیب نیس ، وفارو دوس ندارم

چشمای روشنش یه عمری منو کشت

ولی نه هرگز دیگه اون چشا رو دوس ندارم

با خودم قرار گذاشتم سراغ دلم نرم

با دلت بری خطاست ، من خطا رو دوس ندارم

وقتی که عاشق بودم ، بلا چه طعم خوشی داشت

حالا که رها شدم ، پس بلا رو دوس ندارم

یعنی چی دوستت دارم ،بی تو می میرم ، عزیزم

نمی دونم چرا این جمله ها رو دوس ندارم

باید آدم بشینه راس راسی زندگی کنه

آدمای عاشق و مبتلا رو دوس ندارم

خدا هرچی سر رام بود خوشبختی نبود

نمی شه آخه بگم که خدا رو دوس ندارم

ولی بنده هات نساختن با دلم تک تکشون

اینکه جرمی نداره بنده هاتو دوس ندارم

خورشید و ستاره رو ، مهتاب وآسمونا رو

ساحل و موج بلند دریا رو دوس ندارم

همه عمرم توی سوختن واسه پروانه گذشت

ولی بی رحمم و حتی شمعا رو دوس ندارم

می دوی ، می شکننت ، نمی خوانت ، نمی رسی

من به کی بگم این قانونا رو دوس ندارم

زندگی رو شونه هام  سنگینی می کنه عجیب

پس گناه من چیه که دنیا رو دوس ندارم

دو سه سالی بود به عشق رویاهام زنده بودم

دیگه حتی رسیدن تو رویا رو دوس ندارم

دلمو همه زدن یا بد می شن یا که بدن

خودمم بدم ولیکن بدا رو دوس ندارم

به جای این همه حرفا چون که باور بکنید

بذارید بگم که دیگه ،نازنینو دوس ندارم

میان ابرها سیر می کنم...

هر کدام را به شکلی می بینم که دوست دارم

می گردم و دلخواهم را پیدا می کنم

میان آدم ها اما ، کاری از دست من ساخته نیست!

خودشان شکل عوض می کنند...

برای اتفاق هایی که نمی افتد!!

برای دستی که نگرفتم !

برای اشکی که پاک نکردم!

برای بوسه ای که نبود!

برای دوستت دارمی که مرده به دنیا آمد!

برای من که وجودم نبودن است!

مرا ببخش...

من بی بهانه وهوسی عاشقت شدم!

با هر تپیدن نفسی عاشقت شدم!

حالا من و خیال تو هر شب نشسته ایم

یک شهر شاهدند بسی عاشقت شدم!

.

.

.

.

.

دلم از درد بی دردی گرفته

دلم از هر چه دلسردی گرفته

دلم ازتو دلم از ما

دلم از این همه غوغا گرفته

من اینک در رواق کهکشان ها

در آوای حزین کاروان ها

در آن رنگین کمان پیرو وخسته

در آن اشکی که بر مژکان نشسته

در ان جامی که مانده از می

در آوایی که برمی خیزد از نی

نشانی از تو می بینم،

 سراغی از تو می گیرم...

.

.

.

.

.

پشت همین واژه ها پنهان می شوم

تا تو پیدایم کنی...

دستم نمی رسد به دیوار

تا بگویم سک سک!

آن وقت تکیه بدهم به تو

و بگویم بالاخره پیدایم کردی...!!

شال و کلاه کن آسمون خیسه

چترت رو واکن گریه بارونه

حال و هوای برگ ریزونه چشاموپاییزم نمیدونه

پروانه ها وقتی که می سوختن

دوختن تقدیرتو به تقدیر من

هر وقت دلت می گیره می سوزم

هر وقت دلت می سوزه می میرم

خیلی دلم گیره خیلی گرفتارم

دوست داشتنت خوبه خیلی دوست دارم

محبوب من چشمات به من میگن

روز جدایی خیلی نزدیکه

میری نمیدونی که دور از تو

دنیام چقدر غمگین وتاریکه

دنیای من تاریک و غمگینه

بار جدایی خیلی سنگینه

هرکس که از حالم خبر داره

از شونه هام این بارو برداره

در اقتصاد چشمان تو همه دل ها

کالای پست هستند...

هرچه بیشتر  دوستت بدارند

کمتر خریدارشان می شوی...!!

.

.

.

.

.

دلم گرفته از این قلب ها که از چوب است

از این زمانه که خوبی همیشه مصلوب هست

دلم گرفته از این دوزخی که تکراری است

فقط کنار تو ای خوب،زندگی خوب است

تمام مشکلم اینه که حرفامو نمی فهمی

منو باش که نفهمیدم تو بی ذوقی بی احساسی

دروغ بود اینکه می گفتی تو هم محو گل یاسی

من دیوونه رو باش که شکستم با شکست تو

تو چه مردابی افتادم یه عمر با دو دست تو

من دیوونه رو باش واسه تو گریه می کردم

تو رو باش که نفهمیدی تو شعرم گم شده دردام

من دیوونه رو باش که به پای چشم تو سوختم

ولی بعد یه کم بازی تو با من بد شدی کم کم

من دیوونه رو باش که واسه عهدت قسم خوردم

باهات موندم،باهات ساختم،واست سوختم،واست مردم

من دیوونه رو باش که به اخمای تو خندیدم

همش یک گل تو باغچم بود اونم آخر واست چیدم

من دیوونه رو باش که به خوبیم عادتت دادم

شکستی قلبمو اما ندیدی رنگ فریادم

من دیوونه رو باش که واست روزامو سوزوندم

خوشی رو تو خودم کشتم ، ولی باچشم تو موندم

من دیوونه رو باش که کشیدم ناز چشماتو

چه قدر تلخه بدون تو،چه قدر سخته برام با تو

من دیوونه رو باش که خیال کردم تو مجنونی

تو حتی اسم مجنونم ، نه آوردی ، نه میدونی

من دیوونه رو باش که قد دنیا دوست دارم

نه اما من دوستت داشتم حالا که از تو بیزارم

من دیوونه رو باش که واست خوندم چه قد ساده

تو حرف عاشقونم رو شنیدی ، حاضر و آماده

من دیوونه رو باش که نشستم منتظر ؛ رسوا

زدی تو زیر قولاتو، گذاشتی باز منو تنها

منو باش که نفهمیدم منو دیگه نمی خواستی

چه قد دیوونه ای راستی ، چه قد دیوونه ام راستی

منو باش که با یه آهنگ می خواستم مهربونتر شی

زدی تیر و توی ذوقم نذاشتی حوصله بازم

من دیوونه رو باش که تو رو عاشق حساب کردم

چه قدر دیوونه  چون باز ،تو رو اینجا خطاب کردم

من دیوونه رو باش که ، درسته خیلی دیوونم

جهنم می رم اما نه ، کنار تو نمی مونم

اینم یه نامه ابری ، به امضای یه دیوونه

فقط بیچاره اون کس که ،یه عمر با تو می مونه!!